Een avondje Rotterdam

Afgelopen dinsdag was de avond dat ik met mijn lieve vrouw naar het concert van Prince zou gaan. Een droom die ze al jaren heeft ging in vervulling. Geen zorgen, we zijn geweest, maar de gehele avond verliep toch iets anders dan verwacht. En zoals mijn lezers van mij gewend zijn, niet alleen de negatieve zaken, maar ook een positieve oplossing aanbieden.

In eerste instantie had ik in de buurt van Ahoy een tafeltje gereserveerd bij het restaurant “Champs Elysees”. Op loopafstand van Ahoy en tenminste een alternatief dan dat buffet bij Ahoy waar je met een paar duizend man mag aanschuiven.

Hoe het niet moet.

Met een reservering van half zeven al om kwart over zes aangekomen. We mochten meteen aan tafel, dus het begin was goed. We bestellen een biertje en een wijntje en vragen de kaart. Binnen 5 minuten was het gepiept, drankjes stonden er en we hadden een voorgerecht (kreeftensoepje) en een hoofdgerecht besteld. (sateetje en een wiener schnitzel).
Rond half zeven kwam ons soepje waarbij ik een tweede biertje voor mezelf bestel. Dat zou in orde komen volgens de ober en hij wenste ons smakelijk eten. Tot zover ging het allemaal goed.

Om tien over half zeven werden onze bordjes afgeruimd, maar het ging zo snel dat ik geen kans kreeg om nog te informeren waar mijn biertje bleef.
De tijd bleef verstrijken, het werd kwart voor zeven, tien voor zeven, vijf voor zeven. Rond kwart voor zeven kwam er een stel bij een tafeltje naast ons zitten om ook een hapje te eten. Om 7 uur besloot ik een oudere dame aan te spreken, waarbij ik de indruk had dat zij de bedrijfsleidster of eigenaar was. Ik informeer naar ons hoofdgerecht samen met het feit dat ik deze al voor half zeven besteld had. Ze zou meteen haar best doen om het te bespoedigen en vroeg of we ondertussen iets wilde drinken. Ik zei dat ik die bestelling al gedaan had 20 minuten geleden, maar dat dat ook niet was gekomen. Ze kwam binnen de minuut terug met onze drankjes met de mededeling dat deze voor kosten van de zaak waren. Erg aardig van haar.
Ondertussen had het stel naast ons net hun gerecht gekregen.

De tijd bleef maar verstrijken en het geduld ging toch enigszins opraken. Ik ben niet zo’n driftkikker, dus zal niet snel meteen moord en brand gaan roepen en geniet nog even van mijn drankje en het gezelschap van mijn vrouw. Het werd kwart over zeven, tien voor half acht (ondertussen heeft het stel naast ons al afgerekend en is vertrokken).

Om half acht was voor mij de maat vol. Ik ben weer naar de dame gegaan en ik heb gevraagd of ik de rekening mag voor het voorgerecht, want ik wilde en kon niet meer wachten. Ze ging nog snel informeren bij de keuken, maar dat mocht niet baten. Ik rekende af en de dame in kwestie vond het heel erg vervelend en ze bood oprecht haar excuses aan. Op dat moment had ik ook meteen in de gaten dat zij niet de eigenaar was, want de reactie was dermate verontschuldigend dat ze zich gedroeg als een werknemer en niet als de eigenaar.
Ik vertel haar dat ik het haar niet persoonlijk kwalijk neem, maar dat ik het spijtig vond dat ik binnen 5 kwartier niet een simpel sateetje en schnitzeltje kan eten.

Goed tot zover, het niet moet en hoe het aldus is gegaan.

Hoe het wel zou kunnen

Dit restaurant heeft de capaciteit van ik schat zo’n 120 personen. Hierbij liepen 4 personen in de bediening. Erg ambitieus 1 persoon per 30 man, maar als je de zaken goed organiseert moet dat lukken. Maar wat gebeurd er nu? Deze 4 personen heb ik allemaal aan mijn tafeltje gehad. Dat betekent dat men door elkaar heen loopt en niet zijn eigen tafels in de gaten kan houden. Een van de eerste dingen die ik in de gaten had binnen de horeca is dat er met zogenaamde wijken gewerkt wordt. Daar was hier geen sprake van. Hoe zou ik het dan hebben opgelost? 3 man met een wijk van 40 personen en 1 persoon die de menu’s uitdeelt en de tafels afruim. Meestal nog een goedkopere kracht ook. De andere 3 doen wat ze moeten doen en de circa 15 tafels managen met bestellingen opnemen, drankjes uitleveren en de gerechten brengen.

Zo simpel is mijnsinziens de oplossing.

De tweede etappe van de avond

Enigszins rammelend terug gelopen naar Ahoy om daar nog voor 8 uur aan te komen. De grote menigte was al binnen, want de mensen met een staanplaats waren al lang binnen, dus we konden zo doorlopen.
We hadden geen zin in en Unox rookworst als diner (dat was de enigste optie daar) dus maar een drankje halen voor binnen en dan de arena in. Nog voordat je de arena betreedt zijn er 2 of 3 plekken waar je een drankje kunt halen. Er staan daar 4 jonge mensen achter de bar frisdrankjes, biertjes, wijntjes en kopjes koffie te schenken.

Maar een stukje training was hier wel op zijn plaats geweest. Als men een biertje tapt, ga je niet 20 seconden lang wachten totdat het schuim wat zakt zodat je een paar keer het overtollige schuim kan weggeven. Kost allemaal teveel tijd als er 100 man voor je bar staan. Als iemand frisdrank besteld, moet je 1 keer per 5 of 6 glazen een nieuwe fles pakken, helemaal mee eens, maar om na ieder glas de dop er weer helemaal op te schroeven is wat mij betreft ook een complete verspilling van tijd. Ben je bang om de prik kwijt te raken? Als het goed is jaag je 20 van dit soort flessen op zo’n avond er doorheen.  Ook hier weer, een simpele training en goed personeel had weer de oplossing geweest.

Maar dit mocht de pret allemaal niet drukken, een half uur later begon het concert van Prince, waar we van genoten hebben. Maar ik weet wel voor de volgende keer dat ik wat meer de tijd neem en in de stad Rotterdam ergens een hapje ga eten.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: